KARDEŞLİĞİ ALLAH’U-TEALA İÇİN YAPMAK

Rasulullah (s.a.v) Efendimiz buyurmuştur ki: “Amellerin en faziletlisi Allah için sevmek ve Allah için buğzetmektir.” [(Ebu Davud, Sünnet, 3 (Had. No: 4599).)]Demek ki, Allah yolunda birlik ve kardeşlik ciddi bir ameldir. Her hayırlı amelde önce güzel bir niyet istenir. Sonra onun bu güzellik içinde tamamlanması beklenir. Niyeti güzel olmayan kimse hayra ulaşamayacağı gibi; güzel niyetle başladığı bir işini sonuna kadar devam ettirmeyen kimse de hayırdan mahrum kalır.

Niçin kardeş olunur? Hedef nedir? Cenab-ı Hak, bize şu hedefi gösterir:

“İyilik ve takva hususunda birbirinizle yardımlaşınız.”[Maide 5/2.]

Dünyada Allah rızasının ve takvanın dışında kurulan bütün dostluklar, ahirette düşmanlığa dönüşecektir. Hesap gününün yegâne sahibi hepimizi şöyle uyarır:

“O gün (Allah için birbirini seven) muttakilerin dışında bütün dostlar birbirinin azılı düşmanı olur.”[Zuhruf, 43/ 67]

Muhyiddin b. Arabî (k.s), bu ayetin tefsirinde, insanların kurduğu muhabbetin dört kısma ayrıldığını belirtir:

1-Sırf Allah’ın zatı için muhabbet. Bu, zatî, ruhanî bir muhabbettir. Ruhun ilahî kurbiyyete ulaşmasıyla hâsıl olur. Buna ancak takvada zirveye çıkmış kâmiller ulaşır. Sayıları da azdan azdır.

2-Allah için olan muhabbet. Bu, kalbî bir muhabbettir. Temeli, güzel sıfat, ahlak ve hâllere dayanır. Hedefi ilahîdir. Salihlerin birbirini, arif ve velileri, peygamberlerin ümmetlerini sevmeleri gibi. Bu ikisi hayırlıdır. Onlar Allah için olduğundan ahirette de devam eder. Sahipleri pişman, sonları perişan olmaz

3-Nefsanî muhabbet. Temelinde nefsanî, hissî lezzet ve gayeler mevcuttur. Sırf şehvet için zevceyi, nefsanî keyfine yardımcı olduğu için malı ve fasıkları sevmek gibi.

4-Aklî muhabbet. Temelinde, dünyevî maslahat ve menfaatler yatar. İlahî değildir. Tüccarları, sanatkârları ve benzeri fanî güzellikleri sevmek gibi. Bu son ikisinin ahirette bir faydası yoktur. Ekseri insanlar bu ikisiyle dostluk kurarlar. Sonları aldanmak ve birbirine düşman olmaktır. Bunun için ayette umum insanların hâlini ifade için önce: “Bütün dostlar o gün birbirinin düşmanıdır” buyrulmuş, peşinden “ancak muttakiler müstesna!” buyrularak, adetleri hayli az olan bahtiyarlar ayrı tutulmuştur. Ayrıca, hemen peşinden gelen ayette, muttakilere verilen: “Ey (birbirini benim için seven) kullarım! Bu gün size korku yoktur, siz mahzun da olmayacaksınız” müjdesiyle, ilk iki gruba giren dostluklar Zat-ı Bâriye ait kılınmış ve bu dostluklar tasdik ve takdir görmüştür.”[İbnu Arabî,Tefsîru Kur’ani’l-Kerîm, II, 452-453] Önce, Allah için kurulacak dostluğun fazilet ve faydasını bilmek gerekir. Çünkü bir işe can-ı gönülden inanmayan insan, onun peşine düşmez ve gereklerini yerine getirmez.

ÇİÇEKLERİN BÜYÜMESİNİ İZLEMEKTİR:

MEKTUP YAZMAKTIR.

O'NU HEP DÜŞÜNMEKTİR:

BİRLİKTE VAKİT GEÇİRMEKTİR:

DALGALARIN SESİDİR SEVGİ:

KUŞLARIN KIRITILARI YEMESINI İZLEMEKTİR SEVGİ:

BİRLİKTE AYNI YÖNE BAKMAKTIR:

EŞİT OLMAKTIR:

VAHŞİ DALGALARA YELKEN ACMAKTIR:

YAĞMURA ALDIRMADAN YÜRÜMEKTİR:

SEVGİNİ UÇURMAKTIR:

PİKNİK YAPMAKTIR:

YANAGINI OKŞAMAKTIR:

VE KÜÇÜK BİR BUSEDİR SEVGİ:

HERŞEYDEN ÖNEMLISI ONU ÇOK SEVDİGİNİ SÖYLEYEBİLMEKTIR: