Bana Aşkın Resmini Çizebilirmisin

  

 

 

  

 

คภılคг öקtü ๔ย๔คкlคгı๓ı

sesi soluğu kesilmiş bir aşkın ortasından yürüyoruz...
acılarımızı saramayacak kadar uzağız artık...

kirpiklerimizde beslenen düşler...

yeni doğacak sevgililere miras,düşünüyorum da,
belki biz sevgiyi değil, hep ayrılığı büyüttük seninle...
çıplak bedenlerimizden akan özlemler yanılttı bizi...
yağmur yağarken anımsadığın ben değil, yalnızlığındı belki de...
ve ben yalnızlığını bile özledim desem,
beni duyamayacak kadar sessizsin artık...

nakaratındayım anıların...
beni bu gece dehlizlere sürükleyen Timur Selçuk,
babasının şarkılarını söylüyor...
öyle hüzünlü, öyle hasret, öyle tutkulu ,ben de senin şarkılarını söylüyorum...
is gibi...

 sus gibi...

öyle vurgulu...
kaçırıp getireyim kendimi yanına bir an için desem,
sana sarılamayacak kadar yorgunum artık...

dağınıklığını toparlarken odamın,
elimde kaldı bir kitabın içinden düşen resmin...
göz göze geldik bir an...
gözlerinde 'seni seviyorum' bakışın
kara çalılar ardına saklanan sinsi bir isyan kaşıdı yüreğimi...
resimlerde kalacak kadar yabancı değildik o zaman...
her şeyden önce dostumdun...
ıslak hüznümü bile varlığınla gülümsetebildiğim...
şimdi gözlerinde yeniden kulaç atmak istiyorum desem,
mavilerinde yüzemeyecek kadar bitkinim artık...

nerede yanlış yaptığımı itiraf etmedi aşk...
ilam kağıtları birikmiş bir sevda duluyum...
şarkıların sakiliğini tek başıma yapıyorum...
rakı makamına göre kadehe doluyor...
bilirsin işte, artık sevmek istemeyen kadınlık halleri...
an geliyor, kalbim kanatlanıp göğüs kafesine girmek istiyor desem,
semalarında süzülemeyecek kadar yaralıyım artık...

ağdalı sevdim seni ama yapışkan değil...
sevmek çekip gitmekti gerektiğinde, bunu bildim...
sadece şiirlerimde konuşabildim, bağıra çağıra...
kızdın ve kırıldın sitemlerimin tavşan dudaklarına belki ama...
sevdim seni, ayazda boranda...
ah o sadekâr ellerin bedenime yeniden dokunsa desem,
ellerini bedenimde tutamayacak kadar titriyorum artık...

bir kedi gözlerimin içine baktı...
ruhumdan bir deniz geçti, dalgaları göğsüme çarpttı...
antika bir fincanda iç çekişlerim kaldı...
gül kurusu perdeler, mutluluğuma kapandı...
anılar dudaklarımı öptü, dudaklarım sızladı...
çok zaman sonra sen de öp beni desem,
öpüşlerimiz bizi yakacak kadar sıcak değil artık...

ve sen, her şeye rağmen gelip, 'seni seviyorum' desen,
bu iki kelimeden ölesiye korkuyorum artık..

  

∂υуgυℓαяıм çıℓgıη¢α ѕσуυηυя ѕαηα

Ne zaman düşünsem..!
Duygularım çılgınca soyunur sana
Tenim direnir unuttuğum sıcaklığına

 

Gözlerin düşünce aklıma
Sarhoş eder İstanbul'un denizi

 

Tüm düşlerim sana yaslanır
Kızıl bir güneşle sevişircesine yanarım
Adın ıslak bir şarkı olur dolanır dilime
Ansızın uyanınca rüyamdan
Ağlar sevdam kuruyan dudaklarımda

Ve ben...!
Uslanmaz bu sevdanın
Utangaç uçarı talebesi
Ne zaman düşünsem
Duygularım çılgınca soyunur

 

 

 

  

SENİ ÇOK SEVMİŞTİM BE   SEVGİLİ

 

Kanıyorum. Damla damla döküyorum sevgimi. Şimdi geçtiğim tüm sokaklarda benden bir parça saklı. Sahipsiz ve yıpranmış… Damla damla döküyorum yalnızlığımı. İşte bu kısa hayatımda sadece benim olan iki şey sevgim ve yalnızlığım. İkisini de özgür bırakıyorum. Enkazın altında kalan bir küçük bedenin korku dolu hıçkırıkları sindi gözlerime. Hissetmiyorum bedenimi. Bir yerlerimde kırık birkaç parçam var ama ne yapmalıyım bilmiyorum. Uyuştu ellerim, titriyorum. Olabildiğine hızlı izlemeye çalışıyorum gözümün önüne gelen gözlerini. Tıka basa doymak istiyorum bir türlü doyamadığım gözlerine. Sessizlik hâkim burada. Ben sustuğum zaman dünyada susuyor. Kendi gürültümün içinde arıyorum kurtuluşu aylak aylak.

Restore edilmez bu yürek. Birleştirmemek üzere dağıttım dünyamı. Bu yıkık dökük duygular reddedilişlerimin eseridir. Eskiyi tekrar yaşamamak için dağıttım dünyamı. Ve kanıyorum. Damla damla döküyorum sevgimi. Bak sahip çıktım açtığın yaraya da. Engel olmadım, kendi haline bıraktım. Ve kanıyorum. Kutsal bir emanetmiş gibi koruyorum onu. “Hayır”larınla açtığın yaraya sarılıyor ürkek bedenim ayaz vurunca küçük odama.

Şah damarım attı savurdum elime ne geçtiyse küflü duvarıma. Kazımaya çalıştım, silinmedi alın yazım. Keyfime göre bir kader bulamadım yaşayacak. Çok küfür ettim aksimin yüzüne baka baka. Tabuta sığar mı toplasam tüm günahlarımı? Eleştirildim ben hep. Onlara göre yanlış yapmışım bu kadar üzerine düşmekte. Israrcı davranışlarıma bağladılar bu yalnızlığımı. “Seni seviyorum” değişlerimin eseriymiş bu kutsal emanet. Ve kanıyorum. Damla damla döküyorum sevgimi. Kirli ruhların, kendini beğenmiş tavırlarına peşkeş çekildi ucu yanık kalbim. Sevgimi anlamaya yetmedi birçoğunun paslı beyinleri. Söylesene sendemi anlamadın beni?

Acıttın be sevgili. Bir sabah baktım ki gitmiş umutlarım. Neyi var neyi yok her şeyini alıp gitmiş. Arkansında hayal kırıklıklarımı bırakıp gitmiş. Tıpkı sen gibi, hayallerim gibi… Canım acıyor. Ne olur seni sevmem olmasın bu yalnızlığın nedeni. Gidişlerinin nedeni sevgim olmasın. Kaç tövbe ört pas eder yaptığım yanlışları? Bir çukurda sen açtın çıktığım bu sevgi yoluna. Tökezliyorum. Ve kanıyorum. Damla damla döküyorum yalnızlığımı. Kaç adak seni geri getirebilir ki bana?

Seni çok sevdim be sevgili.

Şimdi farklı bir sen var düşlerimde. Hayallerimde sahip olmadığın mükemmelliğin var. İlahi bir ışık hâkim çehrene. Tuvale sığmaz ki bu sevgi resmini çizebileyim aşkın. İçime sığmaz ki sevgim oturup bir çırpıda gazele bağlayayım duygularımı. Şimdi sana ait olmayan bir sevgi var içimde. Hayalimdeki sana duyduğum sevgi. Sana ait değil döktüğüm bunca gözyaşı. Sana ait değil. Ben sana ait değilim.

Seni çok sevdim be sevgili.

Kaz kuyularını, talibi benim sensizliğin. Unutulmuş bir kanyondan geçmeye çalışan kervanın ta kendisiyim ben, tahriklerime cevap ver. Çık gel sığındığın sessizlikten. İzle bedenimden süzülen kanın izlerini. Damla damla döküyorum sevgimi ben. Çık gel sessizliğinden.

Sahip çıktım “hayır”larınla açtığın yaraya. Son sözümde sen oldun biliyor musun ilk sözüm olduğun gibi. Ve seninle öldüm tıpkı seninle doğduğum gibi. Kanıyorum damla damla döküyorum yalnızlığımı.

Seni çok sevmiştim be sevgili…

 

"Kozanın içi karanlık, zaman zaman hiç çıkış yokmuş gibi görünebilir. Aslında tırtıl artık kelebek oluyor. Duraklama artık özgürlüğe dönüşüyor. Derin değişim böyle bir şeydir işte. Hayatını şimdiye kadar yönetmiş olan içsel hükümetin yerine yeni bir rejim gelmiş gibi hissediyorsun. Bir ihtilal başladı. Yeni inançlar biçimleniyor. Dünyanın işleyişine dair yeni anlayışlar oluşuyor. Korkular serbest bırakılıyor ve aşılıyor. Kişisel özgünlüğe daha büyük bir adanmışlık gerçekleşiyor. Hayatımızın geçiş dönemleri her zaman en zengin dönemlerdir. Işığa doğru ilerliyorsun. Karanlıklar geçecek. Kelebek geliyor. Tırtıl ebediyen o kozada kalamaz. Vakti geldiğinde kelebek çıkmak zorunda. Doğanın saati senin saatinle paralel değildir."

 

 

 

 

      

 

 

  

 

 

 

Bilmezdim Sevgininde Bir Rengi Olduğunu 

An olur, deli sevdamın suskunluğunu yüklenirim bir başıma. An olur, buluşur yüreklerimiz en masum sevda yollarında. Umut ki, bitivermiş daha yolun en başında... Ne yolumdasın ne yolsun sen bana... Bilmezdim ışıksız yollarda umuda kavuşmanın yorgunluğunu, Bilmezdim, umudun bir rengininde siyah olduğunu. Gece olur, en parlak yıldıza takılır dalar gözlerim... Gece olur, aniden kayar gider yokluğuna yıldızım. Gölgen ki, düşüvermiş kalbime.. Ne yakınsın ne uzaksın sen bana. Bilmezdim hayalinin aynalarda da konuştuğunu... Bilmezdim, gözlerinin gökyüzünde de durduğunu. Gün olur, buz dağından kopan bir buz parçası kadar soğuk, Gün olur, ısıtır evrenimi güneşimin içime çizdiği ufuk... Sevgin ki, yakıvermiş ateşiyle, Ne sıcaksın ne soğuksun sen bana.. Bilmezdim sevginin de ateşten bir gül olduğunu.. Bilmezdim, gökkuşağınında çiçek gibi solduğunu. Mevsim olur, damarlarımda dolaşan kan cehennem sıcağında kavrulur. Mevsim olur, yüreğimde kopan fırtınalar kızgın çöllere savrulur. Şefkatin ki, sarıvermiş ruhumu... Ne ellerindeyim ne ellerimdesin sen bana Bilmezdim yağmurun suyuda hasretiyle kuruttuğunu, Bilmezdim, çölde gezinen yaralı bir ceylanı yüreğinden vurduğunu... Neşe olur kahkahalarla ağladığıma güler geçerim... Neşe olur, mutluluğu martıların sesinden dinlerim. Gülümseyiş ki, dönüvermiş hıçkırığa içimde... Ne yalansın ne doğrusun sen bana... Bilmezdim bir gülümseyişin kadehlerde gözyaşı sunduğunu. Bilmezdim, dudaklar gülümserken yüreğe kan dolduğunu. Son olur, ayrılık heceleri bir bir kıyıya vurur... Son olur, sözler biter şiirler nağme nağme konuşur. Adın ki şiir oluvermiş dudaklarımda, Ne aşkımsın ne canımsın sen bana. Bilmezdim her aldığım nefeste ölümü soluduğumu, Bilmezdim, canımsın dediğim minik kuşumun kafesinden kanatsız uçtuğunu...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"...Bir kadını aglatırken çok dikkat edin, çünkü Tanrı gözyaşlarını sayar!

Kadın erkegin kaburgasından yaratıldı, ayaklarından yaratılmadı, öyle
olsaydı ezilirdi; üstün olmasın diye başından da yaratılmadı.

ama göğsünden yaratıldı, eşit olsun diye;...kolun biraz altından
korunsun diye....kalp hizasından SEViLSiN diye...

 

 

  

 

  

 

 

 

 Ne kadar değişmişsin ben görmeyeli,

Ellerin güzelliğini kaybetmiş nasırdan,
Hüzün rengi almış saçlarının her teli
Gözlerine gölgeler düşmüş kahırdan,
Gözlerin ki, gördüğüm gözlerin en güzeli
Ne kadar değişmişsin ben görmiyeli

Böyle mahsun kederli değildin eskiden
Fıkır fıkır gülerdi gözlerinin içi
Dudakların nemliydi sevgiden, arzudan
Yapraklarına çiğ düşmüş karanfiller gibi
Baygın kokusuna anılarla beraber giden
Böyle mahsun kederli değildin eskiden

Sevdiklerin vefasız mıydı bu kadar
Ağlamaktan mı karardı gözlerin
Bir zamanlar göz yaşını sevmezdin

şimdi neden yaşardı gözlerin
Hasta mısın, yorgun musun nen var
Sevdiklerin vefasız mıydı bu kadar

Arzular vardır bilirsin anlatılamaz
Eskisi gibi kalsaydın ne olurdu
Taptaze,kar gibi beyaz
Keder sana yakışmıyor gül biraz
Arzular vardır bilirsin anlatılamaz...

 

 

 

  

Eğer, hayatınızın herhangi bir an'ına gidip

orada sonsuza dek kalacaksınız deseler yalnızca iki şeyden birini seçmek isterdim.

Biri, o çocukluğun bahçesindeki ağacın dalına asılı salıncakta sallanırken...

Öteki, bütün hayatım boyunca en çok sevdiğim adamla öpüştüğüm ilk gün...

Herkes aşık olmanın ortak dilini bulup yazmaya çalışıyordu.

Ama aslında bu kadar basitti işte; Birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan aşıksın." 

                                                                               

Nerdesin Dost

gözlerinde bir pencere aradım
geçmişe bir yoldu aradığım
sarhoş sabahların uykusuz sıcaklığı gibi

bulamadım dost nerdesin
 
kanayan avuç içimden bulaşırken yüreğime
sohbetlerin bir köşesine kıvrılırdık
ayaz çöktüğünde geceye
veya hüsran şarkıları çaldığında
hayallerin ortasında birden
peşrevin ardından hicaz makamında
aklıma düşüverdin dost nerdesin
 
hep çabuk biterdi güne koşardı geceler
hep aynı hecelere sıkışmıştı sohbetler
hep aynı kalacaktı sanki günler
öyle gelirdi ağırdı yükümüz
heceleri gecelere böldüm dost nerdesin
 
sen gittin ya dost
rutubet sardı yüreğimi
yağmurlar düştü sohbet köşelerine
sen gittin ya dost
aynı değil artık şarabın tadı
takvimler sarardı
 
seni aradı yüreğim hep kara gecelerde
acı bastı uykularımı
bakındı sağa sola
köşebaşlarını aradı
her sohbetin kuytularında
bir yanım eksik kaldı dost sen nerdesin

Necmettin Davulcu

BENİ UNUTAMAZSIN

Beni unutamazsın bilirim, beni unutamazsın
Denizin durgunluğu, gözlerimi
Coşkunluğu, saçlarımı hatırlatır
Kulaklarını tırmalar sesim, hayatından silemezsin

Beni unutamazsın bilirim.
Parkın tozlu yollarında yalnız dolaşacaksın
Mutsuz gökyüzünde bir iki yıldız, ışık tutacak karanlığına
Delikanlının biri uzanacak ellerine ansızın

YOKLUĞUMUN RESMİ

BENİ UNUTMA

  Bir gün gelir de unuturmuş insan
En sevdiği hatıraları bile
Bari sen her gece yorgun sesiyle
Saat on ikiyi vurduğu zaman
Beni unutma..

Çünkü ben her gece o saatlerde
Seni yaşar ve seni düşünürüm
Hayal içinde perişan yürürüm
Sen de karanlığın sustuğu yerde
Beni unutma..

O saatlerde serpilir gülüşün
Bir avuç su gibi içime, ey yar
Senin de başında o çılgın rüzgar
Deli deli esiverirse bir gün
Beni unutma..

  Ben ayağımda çarık, elimde asa
Senin için şu yollara düşmüşüm
Senelerce sonra sana dönüşüm
Bir mahşer gününe de rastlasa
Beni unutma..

  Hala duruyorsa yeşil elbisen
Onu bir gün benim için giy
Saksıdaki pembe karanfilde çiğ
Ve bahçende yorgun bir kuş görürsen
Beni unutma..

 Büyük acılara tutuştuğum gün
Çok uzaklarda da olsan yine gel
Bu ölürcesine sevdiğine gel
Ne olur Tanrıya kavuştuğum gün
Beni unutma..

Ümit Yaşar Oğuzcan

вєη нαуαℓℓєя кυяαяıм

Ben hayaller kurarım
Deprem olur...

yıkılırım...
İçimde yalpalar yüreğim...

dağılırım...

Yolun sonuna gelirsin mesela.

Ha düştü ha düşecek zamanlar...

Arkanda bir acı,önün dipsiz karanlık.

Seçmek,yaşamaktan zor belki...
Ya kalcaksın dimdik ayakta;
İçinde bi yerlerde ölürken tüm kelimeler..

Sen susacaksın
Ya da karanlığa atlayacaksın..
Bitimsiz bir yolun kenarında

Bir damla ışığa hasret kalacaksın..

Ben hayaller kurarım
Fırtına-boran olur...savrulurum
İçin için yanar ruhum...kor olurum

Mevsimler biter mesela.

Teker teker düşerken yapraklar,

Bensizliğe mi teslim olsam,

Yoksa haykırsam mı avazım çıktığı kadar diye düşün dur şimdi...
Hangi mevsim bu?..hangi ayaz
Kaç zaman sürer bu kar...

Saçımın her teline yağmadan dinmez mi?
Ben bitmeden dinmez mi?

Ben hayaller kurarım
Yeri gelir...terkedişimle toz kaldırırım
Yeri gelir...her yanım aşk kokarım

Tüm umutlar biter gözler önünde mesela...

Göçük altında kalmak an meselesi.

Kaçıp kurtulmalıyım senden...

Ya da kendimden asıl
Sis kaplamış tüm yolları
Söylesene...nasıl giderim ben şimdi?
Önümü göremiyorum...
Yok yok..sis değil nedeni
Sadece sen...
Düşmekten korkuyorum...

yolun bitmesinden...

Sonra sensizlikten
Ben hayaller kurarım;
Bir yanım hep eksik kalırım...

уâяє уαяαℓı уüяєğιм

яαнαt вıяαк вєηι уαя, ∂єя∂ιмє уαηαуıм

güzєℓ göямємιş ∂єğιℓιм кι, güzєℓℓιğιηє кαηαуıм

яαнαt вıяαк, нα∂ι şιм∂ι gιt, вєη υуυуα¢αğıм

ѕєηℓє уαşαуαмα∂ıкℓαяıмı ∂üşℓєяιмє ѕαкℓαуα¢αğıм

σℓυя уα υуαηαмαzѕαм

вιℓ кι.....

нαуαℓιηє ѕαяıℓıρ öℓмüş σℓα¢αğıм...

αяαρ кυяt

Bırakma Ellerimi   Korkularının nedenini söylemezsen sen bana Öyle durma sebepsiz, haydi yaklaş yanıma. Peşin sıra yıkılmadan yürüyorsam yanında Ellerinde sebepsiz bir korkunun bedeli Kaybetmek üzer seni, bırakma ellerimi. Sararmıydın bende olsa mazinin anahtarı Erimiş buzulların sıcak sularıyım ben Ne zaman ben giderim burukluk sara seni İstemiyorsan kaybetmeyi, bırakma ellerimi.   Salıver korkuları bırak kaçsınlar senden Ellerinde bir sıcaklık hissetmezmisin benden? Vurulurken gözlerinde sınırdan kaçanbiri Işıklar sönmesin diye bırakma ellerimi. Yarın olur geç olur, uykular gelmez olur O günlere taşımak istemezsen keşkeleri Rüzgarımda savrulmadan bırakma ellerimi.   Hakan Şengün

http://esmercilek.spaces.live.com

         

 

                    BaNa YaZMaK Mı BuRaYa TıKLa

 

 

 

                      

             SaYaÇ

                  

                  

http://esmercilek.spaces.live.com